Wellington ma 215 tysięcy mieszkańców w granicach miasta i jest najdalej na południe wysuniętą stolicą świata. Zajmuje stromy amfiteatr wokół zatopionego portu, co oznacza, że prawie wszystko leży w zasięgu dwudziestu minut marszu i prawie wszystko pod górę. Wiatr nie jest legendą: porywy powyżej 100 km/h notuje się tu przez ponad dwadzieścia dni w roku.
Te Papa
Muzeum Nowej Zelandii Te Papa Tongarewa otwarto w 1998 roku, wstęp jest bezpłatny, a poziom naprawdę wysoki. Wystawa o Gallipoli, z figurami w skali 2,4 razy większej od naturalnej wykonanymi przez Weta Workshop, jest najsilniej działającą ekspozycją muzealną w kraju. Poza tym kolosalna kałamarnica, jedyny nieuszkodzony okaz pokazywany publicznie gdziekolwiek, oraz marae na czwartym poziomie — współczesny dom spotkań otwarty dla wszystkich.
Kolejka linowa i grzbiet
Czerwona kolejka wspina się z Lambton Quay do Kelburn od 1902 roku i jedzie pięć minut. Na górze są muzeum kolejki, planetarium Space Place i wejście do ogrodu botanicznego, przez który można zejść z powrotem do miasta w pół godziny. Na Mount Victoria, 196 m, wchodzi się pieszo w czterdzieści minut po klasyczny widok na port, lotnisko i pasma za nim.
Zealandia
Dolina o powierzchni 225 hektarów, dziesięć minut od centrum, od 1999 roku jest otoczona płotem nie do przebycia dla drapieżników i zasiedlona gatunkami, które zniknęły z lądu. Żyją tu takahe, kaka, siodlarz, hihi i tuatara, a nadwyżka zasiedliła miasto — kaka latają dziś nad dzielnicami, a tui są wszędzie. Nocna wycieczka daje realną szansę zobaczenia kiwi małego.
Parlament
Skrzydło rządowe, powszechnie zwane Ulem, zaprojektował Basil Spence, a ukończono je w 1979 roku. Bezpłatne wycieczki z przewodnikiem odbywają się codziennie i obejmują salę obrad oraz system izolacji sejsmicznej wbudowany pod starsze budynki — Wellington leży na dużym uskoku i inżynieria jest częścią zwiedzania.
Kawa, piwo i film
Wellington pali własną kawę i traktuje ją poważnie; flat white przypisują sobie zarówno Nowa Zelandia, jak i Australia, i tego sporu tutaj nie rozstrzygniemy. Cuba Street jest centrum sceny niezależnej, z fontanną z wiaderek, sklepami z rzeczami z drugiej ręki i barami do późna. Scena piw rzemieślniczych jest najmocniejsza w kraju. W dzielnicy Miramar Weta Workshop oprowadza po swoich studiach efektów specjalnych, a lotnisko potrafi zawiesić pod sufitem wielkiego orła.
Poza miastem
Wairarapa leży godzinę drogi za wzgórzem Rimutaka i daje znakomite pinot noir spod Martinborough. Promy Interislander i Bluebridge pokonują Cieśninę Cooka do Picton w trzy i pół godziny — to jedna z najpiękniejszych tras promowych świata, kończąca się godziną lawirowania po zatokach Marlborough.
Praktyka
Pas startowy jest krótki, a podejście nad portem turbulentne — ta reputacja jest zasłużona. Miasto jest na tyle zwarte, że samochód bardziej przeszkadza, niż pomaga; miejsc parkingowych mało i są drogie. Kurtkę wiatroszczelną bierz w każdej porze roku.